Projektowanie wnętrz to przede wszytki indywidualne podejście do każdego klienta. Współpraca pomiędzy projektantem a zleceniodawcą powinna zatem opierać się na stosunkach życzliwych oraz przyjaznych, w atmosferze wzajemnego zaufania.

Zaufanie odgrywa tu niebagatelną rolę, jest bowiem wyznacznikiem i podstawą owocnej pracy, która będzie prowadzona nie tylko w sposób zorganizowany, ale też szybki i sprawny. Chcemy, czy nie chcemy projektowanie wnętrz to nie szał twórczy, czekanie na nadejście weny, natchnienia, choć w jakimś stopniu ma to na pewno wpływ na końcowy efekt. Jest to przede wszystkim umiejętność wykorzystania wiedzy teoretycznej w praktyce. A także wykazanie się zdolnościami psychologicznymi. Każda współpraca powinna zaczynać się od przeprowadzenia mini – wywiadu, który nakreśli, naszkicuje w pewien sposób wymagania i preferencje zleceniodawcy, co do wyglądu pomieszczeni bądź domu. Projektowanie wnętrz stanowi zatem kwintesencje, połączenie wielu rodzajów zdolności. Wyjaśnia to w pewien sposób zagadkę tego, dlaczego niewiele osób, mimo iż posiada wykształcenie uprawniające do wykonywania tego zawodu, jednak nie podejmuje się działania w tym obszarze. Ne wystarczy bowiem samo „chcenie” bycia projektantem, potrzebne są także zdolności i elastyczność w działaniu. Powtórzmy jeszcze raz: indywidualne podejście do klienta jest gwarancją osiągnięcia sukcesu na płaszczyźnie: projektowanie wnętrz. Poniekąd trzeba się tu wykazać dużymi zdolnościami empatii, czyli podszywania się, próbowania zrozumieć osobę, której projektuje się wnętrze. Niestety umiejętność ta we współczesnym świeci jest na wymarciu. Czy oznacza to, że zabraknie tam projektantów? Do aż tak skrajnego wniosku nie jestem w stanie się posunąć.

Tags: architekt wnętrz, architektura wnętrz, projektanci wnętrz, projektowanie wnętrz, projekty wnętrz